ออกจะฟังดูสลดไม่ใช่เล่น

ไม่มีอะไรสวยงาม ไม่มีคำใดจะหามาอธิบายความรู้สึกได้

หากคุณเคยโดนกดทับด้วยอะไรบางอย่างที่หนักอึ๊ง นั่นแหล่ะ

 

ผมเชื่อว่ามนุษย์เกิดมาเพื่อใช้คำ และให้คำเหล่านั้นแทนความรู้สึกคน

โดยเฉพาะนักเขียน อย่างเราๆ เราไม่โทษคำ เราควรขอบคุณมันซะมากกว่า

แม้แต่คำพูดแย่ๆของคน ที่เหมือนแผลที่กัดกร่อนเข้าไปในใจ ก็สามารถนำมาเป็นพลัง

เพื่อสร้างงานศิลปะ เพื่อสร้างความบันเทิงใจ ให้ผู้เสพงานได้ความรู้สึกประทับใจ

จากความข่มขื่นของเราได้เช่นกัน

 

 

แต่ยังไงก็ตาม จงรับมันให้ได้

"อยู่กับมันให้ได้"

 

พ่อสอนผมเสมอมา คำของพ่อทำให้ผมมีชีวิตต่อได้เสมอๆ

ผมรักพ่อครับ

 

 

 

 

ผม : ทำไมมึงทำแบบนี้ล่ะ แบบนี้มันตัดเพื่อนกันเลยนะเว้ย ถึงมันจะเป็นคนแบบนั้นก็เถอะ มันก็เป็นเพื่อนเรานะ

       นี่มึงกะจะไม่คุยกับมันตลอดไปเลยรึไง

 

G:   กูอยากสอนให้มันรู้ว่าสิ่งที่มันทำแย่ๆทำตัวมันเอง กับพ่อแม่ของมัน เป็นสิ่งที่เสีย แน่นอนมันรู้ว่าสิ่งที่มันทำไช่สิ่งที่ดี

       ดังนั้นกูให้มันสัญญากับกูว่า ถ้ามันยังทำตัวแบบนี้อีก กูจะไม่คุยกับมันตลอดไป       

      

      จนกว่าถึงถึงวันที่มันเปลี่ยนแปลงตัวเองแบบที่มันสัญญากับกูได้ กูจะกลับมาคุยกับมัน

 

      แต่นั่นไม่ได้หมายความว่ากูไม่รักมัน เป็นห่วงมัน ตัดขาดกัน เพียงแต่ กูไม่อยากเห็นมันเจ็บแบบนี้อีกด้วย

 

ผม : ทำไม?

 

G:  มึงรู้มั้ย ถ้ามันทำตัวแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ คนที่รักมัน ก็ต้องพลอยตีตัวห่างออกจากมันไป ทีละคนสองคนอยู่ดี

 

      คือพูดง่ายๆ นิสัยแบบนี้ ทำให้เสียเพื่อน และกูจะเป็นเพื่อนคนแรกที่มันเสีย

 

      คือ กูยอมเป็นตัวอย่างให้มันเห็นว่า ถ้ามันยังทำตัวแบบนี้ต่อไป ไม่ช้านาน ก็ต้องเสียคนที่มันรัก ไปอีก

 

ผม: มึงยอมเป็นตัวอย่าง..

 

G:  ใช่ มึงอาจจะไม่ชอบวิธีการของกู แต่กูต้องทำแบบนี้

 

 

สุดท้ายแล้ว เรื่องราวที่ผ่านมา ทำให้เพื่อนผู้หญิงของเราคนนั้นเปลี่ยนแปลงอะไรได้ไม่มาก หรือแทบไม่เปลี่ยนไปเลย

เมื่อผมคุยกับเพื่อนผู้หญิงคนนั้น เธอแทบร้องไห้ กับเพื่อนชื่อ G สัญญาที่เธอยังทำมันไม่ได้ เป็นเครื่องตอกย้ำตัวเธอว่าต้องดีกว่านี้ ต้องดีกว่านี้

เป็นปมในใจเธอมาตลอด มันตอกย้ำอยู่ตลอดเวลาว่ามีสิ่งที่เธอต้องทำ

 

ผมเอาใจช่วยเธอ

 

ทุกวันนี้ สองคนนี้เค้ายังไม่คุยกัน

 

 

ในตอนแรกผมไม่ชอบวิธีการของ G แต่ ยอมรับกันตรงๆว่า ตอนนี้ผมเอาวิธีการของG มาใช้กับคนอื่นเหมือนกัน

คนแบบผมและ G มีเยอะก็ไม่ดี แต่ถ้าไม่มีก็ไม่ได้

 

คนที่อยากให้คน "เปลี่ยนแปลง"

แต่ลึกๆเราทั้งคู่ไม่ได้เปลี่ยนไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ในที่สุดฉันก็ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียน หนังสือเล่มแรกในชีวิตวางแผงแล้ว

นวนิยายสไตล์คอมมิค A Nightly Dream

 

-แต่ฉันไม่ได้โด่งดังอะไรหรอกนะ เป็นนักเขียนใช่ว่า จะไม่ต้องอยู่คนเดียวตลอดเวลา

ฉันก็ยังเหมือนเดิม  เหมือนเดิม  อาจจะต่างจากเดิมนิดหน่อย คือ ฉันไม่มีคนเดินร่วมทางเหมือนก่อน..

ถึงแม้จะได้ออกสื่อต่างๆมากกว่าเดิม ได้ลงหนังสือ แล้วไง.....

 

หลายคนปลาบปลื้มในตัวเรา ส่งเมลล์มาหา เอาหนังสือมาให้เซ็น

 

"พี่นี่เจ๋งจริงๆ ....    โคตรเจ๋งเลย....

(ฉันอยากตะโกนใส่บ้องหูพวกแกดังๆ ว่า "กูไม่ได้เจ๋งอะไรขนาดนั้น  คนที่เจ๋งเป้งขนาดนั้น ต้องกินข้าวคนเดียวในทุกๆมื้อแบบฉันรึยังไง!!! ....แต่นั่นก็ไม่ใช่ประเด็นว่ะ)

 

 

-ฉันก็ยัง ผิด หวัง เท่าเดิม เสียใจเท่าเดิม  ร้องเพลงได้ห่วยเหมือนเดิม ไม่ได้เข้มแข็งขึ้น หรือว่าอ่อนแอลง

มันก็ยังเหมือนเดิม ใครว่านักเขียน เป็นผู้ไม่ทุรนทุรายต่อโลกมากนัก จัดการกับชีวิตได้ดี  ฉันก็ยังตื่นสาย ทุรนทุรายเหมือนเดิม และยังจัดการหลายๆอย่างได้แย่เหมือนเดิม

 

 

"ถ้านายอยากมีใครซักคนดูแล  นายต้องเริ่มจากดูแลตัวเองก่อน"

ขอบคุณเพื่อนเจี๊ยบ สำหรับคำนี้

 

ขอบคุณ

ไม่ต้องห่วง ฉันจะเริ่มดูแลตัวเอง ให้มากกว่าเดิม

 

แม่ครับ หวังว่าแม่คงรอได้  อีกไม่นานหรอก

 

 

 

 

สีปอนด์ 18/06/08