(1)

ผมดื่มเบียร์ฉลองปีใหม่ร่วมกับเพื่อนฝูง  เวลาผ่านไปเร็วจนใจหาย บางครั้งผมก็หายใจไม่ทัน

เพราะเวลาผ่านไปเร็วจนเกินไป ปีนี้ เพื่อนหลายๆคนเรียนจบ บางคนทำงานมีเงินเดือนแล้ว

บางคนยังเมาสะเปะสะปะ ดูดบุหรี่พี้กัญชากันเหมือนเคย

ผมเป็นคนที่ไม่มีเพื่อนสนิท มีแต่พวกสนิทรู้ใจ แต่ไม่ใช่คนสนิท

เพื่อนที่ว่าเขาไม่ได้กินข้าวด้วยกัน อยู่ห้องเดียวกันกับผม 

แต่ เมื่อเจอหน้ากัน เรามองทะลุผ่านแววตาลงไปที่หัวใจของกันและกันได้

"มึงดูเย็นๆนะ ช่วงนี้ ท่าทางจะหนาว" 

 เพื่อนสนิทผู้ไม่สนิทคนนี้พูดกับผม หลังจากที่ไม่เจอกันนาน

ไม่รู้มันรู้ได้ไง แต่ตีความกันอย่างเข้าใจทั้งคู่ ว่าความหนาวที่ว่าคงไม่ใช่อุณหภูมิอากาศภายนอก

แต่เป็นอุณหภูมิอากาศภายในใจ

                                          (2)

กลับมาที่คืนส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่ เวลาตีสามกว่าๆของวันที่ 1 มกราคม 2552

เพื่อนคนหนึ่งยื่นกัญชาให้ผม แล้วบอกว่า "มึง ลองหน่อย แล้วมึงจะเขียนหนังสือดีขึ้น"

พนันได้ล้านเปอร์เซน ว่าหมอนี่ ไม่เคยอ่านหนังสือผม แม้แต่คำเดียว เพราะผมไม่เห็นมันเคยอ่านอะไรมาก่อน

สิ่งเดียวที่ผมชอบในตัวเพื่อนคนนี้ คือ มันนึกคำด่าได้เฮฮาปาร์ตี้ที่สุดคนหนึ่ง

"ลอง หน่อยปอนด์ แล้วมึงจะเขียนหนังสือดีขึ้น" หมอนั่นพูดซ้ำๆ รบเร้าผม  "มึงลองอยู่อย่าง...."

หมอนี่พรรณาชื่อนักเขียนคนอื่นๆ ที่ดูดกัญชาแล้วเขียนหนังสือดี เดาได้อีกรอบว่าหมอนี่ก็ไม่เคยอ่าน หนังสือของนักเขียนที่ว่านั่นหรอก

ผมส่ายหน้า

มีอยู่สองสิ่งที่ท่ามกลางเพื่อนฝูงทำกันทั้งหมด แต่ผมไม่ทำ คือ เล่นเกมส์ กับพี้ยา

ด้วยเหตุผลง่ายๆว่า

ผมไม่อยากติดเกมส์

ผมไม่อยากติดยา

คนอื่นอาจคิดว่าผมทำมันเหมือนๆกับทุกคน แต่ผมไม่เคยทำ

และสัญญากับตัวเองว่าจะไม่

ผมว่า ผมเขียนหนังสือดีขึ้นได้แน่

ไม่ต้องพึ่งกัญชา ฉันก็มีปัญญา

มีจิตนาการ พอที่จะสร้างงานได้เรื่อยๆอยู่นะ

คิดว่า งั้น

พี้ยาต่อไปเถอะเพื่อน

ฉันต้องไปทำงานต่อแล้ว

..